मध्यपूर्वको वर्तमान परिवेश फेरि एकपटक देखाउँदैछ—यहाँ सत्यभन्दा पनि “व्याख्या” शक्तिशाली हुन्छ। एउटै भनाइ, एउटै संकेत, तर दुई विपरीत निष्कर्ष। इरानी मिडियाले Donald Trump लाई “विश्वास गर्न नसकिने” भनी चित्रित गर्छ; उता Israel का मिडियाले त्यही प्रसङ्गलाई “चिन्ताजनक” मात्र होइन, “आत्मसमर्पणजस्तो संकेत” भन्दै व्याख्या गर्छन्। प्रश्न उठ्छ—सत्य कुन हो?
वास्तवमा, यो सत्यको प्रश्न होइन; यो दृष्टिकोणको राजनीति हो। इरानका लागि ट्रम्प विगतकै अनुभवको निरन्तरता हुन्—विशेषतः US withdrawal from the Iran nuclear deal पछि बनेको अविश्वास अझै मेटिएको छैन। त्यसैले, उनीहरूसँग आउने हरेक संकेतमा शंका देखिन्छ, र त्यो शंका केवल भावनात्मक होइन, रणनीतिक पनि हो।
तर इजरायलको नजर फरक छ। उसले इरानलाई आफ्नो अस्तित्वकै चुनौतीका रूपमा हेर्छ। यस्तो अवस्थामा, यदि अमेरिकी नेतृत्व—विशेषतः ट्रम्पजस्तो कठोर छवि बोकेको पात्र—इरानप्रति नरम देखियो भने त्यो इजरायलका लागि “कमजोरी” को संकेत बन्छ। त्यसैले, त्यही भनाइलाई उसले खतरा र आत्मसमर्पणको भाषामा अनुवाद गर्छ।
यसले के देखाउँछ भने, अन्तर्राष्ट्रिय राजनीतिमा शब्दहरू आफैंमा तटस्थ हुँदैनन्। ती शब्दहरूलाई अर्थ दिने काम राष्ट्रको स्वार्थ, सुरक्षा चिन्ता र ऐतिहासिक अनुभवले गर्छ। मिडिया यहाँ केवल सूचना दिने माध्यम होइन; यो धारणा निर्माण गर्ने औजार पनि हो।
अन्ततः, यो बहस ट्रम्पको विश्वासयोग्यता भन्दा ठूलो छ। यो बहस हो—कसले कथा लेख्ने? इरानले “अविश्वास” को कथा लेख्छ, इजरायलले “खतरा” को। तर यथार्थ सायद यी दुईबीच कतै लुकेको छ, जहाँ शक्ति, डर र कूटनीति एकअर्कासँग गाँसिएका छन्।
आजको विश्वमा, सत्य खोज्न भन्दा पनि “कसको सत्य किन यस्तो छ” भन्ने बुझ्नु नै बढी आवश्यक भएको छ।
