चञ्चल
चपलताको भावमा
शैल टाकुरामा
ढपक्कै ढाकिएको
श्वेत हिम
भाष्करको
स्वर्णिम स्नेह
प्रगाढालिङ्गनले
पुलकित
रोमाञ्चित भई
भरर्र हर्हराएका
श्रमजलको
थोपा थोपाको
सम्मिश्रणबाट
नि:सृत छ
नदी
कहिले
बुल्क्याहा बनेर
बुलिङ् देखाउँदै
कहिले
धीर
शालीन
निर्मलपनमा
सर्पिल
सर्कलमा रमाउँदै
पर्ण अनि
वृक्षका जरामा
धराका गरामा
अमृत छर्न
उद्यत छ नदी
सीमा रेखाका
कचिङ्गल मेटाउने
सर्पट
बनेको छ नदी
अन्जानमै बसेको
अाफ्नो गर्भभरिका
अथाह
अवशेषरूपि
नासो बोकेर
पारावारलाई सुम्पन
पहरा
छहरा
छाँगाबाट
हुत्तिदै
खोँचमा ठोकिँदै
हतारमा छ
सधैं सरिता
अाखिर
गन्तव्य एक
भाका अनेक
सुसेली हाल्दै
गड्गडाउँदै
प्रेमिल स्वरमा
सिन्धुराज पुकार्दै
लक्ष्य भेदमा
लम्किँदै छ
सरिता
चपलताको
सीमारेखा
सागरसँगको
मिलनमा
विलीन हुन्छ
नासो सुम्पिएर
चक्र फर्काएर
शून्यतामा
गगनमा हराएर
परिवर्तित नाममा
माइती
फर्किन्छ
सरिता
ऊर्जा दिन्छ
सविता
नयाँ रूपमा
बदलिन्छ
सरिता !!
-मीरा ज्ञवाली
बुटवल
लुम्बिनी प्रदेश ।
