पखेटा छैनन्, उडूँ कहाँ म, आकाश टाढा छ,
मनै भने प्रियको सम्झनामा, हराउँदै जान्छ।
फूलका बगैँचा फुले पनि, मन फुल्न सक्दैन,
हजार तारा चम्के पनि, जून भेट्न सक्दैन।
मायाको मोहनी लागेपछि, चैन कहाँ रह्यो,
प्रियको मीठो सम्झनाले, निद्रा सबै लग्यो।
विरहको ज्वाला सल्किएर, छातीभित्र बल्छ,
आँसुको वर्षा झरे पनि, आगो कहाँ निभ्छ?
नदीको निर्मल जलले, तिर्खा मेट्न सक्दैन,
प्रेमविहीन यो जीवनले, खुसी भेट्न सक्दैन।
चित्त चिरिएको ठाउँमा, मायाको सियो खोज्छु,
प्रियले दिएको घाउभित्र, मिठास सधैँ रोज्छु।
दूर देशमा मेरो प्रिय, के सम्झन्छ होला?
मेरा गीतका मधुर स्वर, के सुन्दछ होला?
बन्धकीमा राखेको मन, फर्काउन आउला,
मायाको त्यो अधुरो कथा, पूर्ण बनाउन आउला?
साँझ ढल्दा दीप बाल्छु, बिहान बाटो हेर्छु,
प्रियको पाइलाको आहट, कल्पनामा सुन्छु।
जून झरेर आँगनमा, उज्यालो छर्दा पनि,
प्रियविनाको यो संसार, अधुरो लाग्छ अझै।
रचनाकार : गोबिन्द राज ओझा (राजन)