रवि लामिछानेले आफ्नै पार्टीका सांसदहरूलाई सार्वजनिक विपत्तिको समयमा प्रचारबाजी र स्टन्टभन्दा जिम्मेवार व्यवहार गर्न चेतावनी दिएका छन्।
रास्वपाले आफूलाई पुराना दलभन्दा फरक, जिम्मेवार र नयाँ राजनीतिक संस्कार बोकेको पार्टीका रूपमा प्रस्तुत गर्दै आएको छ। तर बाढीपीडित क्षेत्रमा आफ्नै सांसदहरूबाट अनावश्यक भिडियो बनाउने, फोटो खिच्ने, प्रचारमुखी गतिविधि गर्ने, स्थानीय सरकार वा राहतमा खटिएकाहरूसँग समन्वय नगरी विवाद गर्ने जस्ता गतिविधिको आरोप आउनु पार्टीका लागि गम्भीर विषय हो।
रविले “सके काम गरौँ, नसके चुप बसौँ” भन्नु वास्तवमा निकै महत्वपूर्ण सन्देश हो। विपत्तिको समयमा जनप्रतिनिधिको प्राथमिकता क्यामेरा होइन, पीडितको सहयोग हुनुपर्छ। उद्धार र राहतको क्षेत्रमा खटिरहेका मानिसहरूलाई थप समस्या सिर्जना गर्नु वा आफ्नो उपस्थिति देखाउन मात्र त्यहाँ पुग्नु राजनीतिक रूपमा पनि उचित हुँदैन।
उनले सामाजिक सञ्जालमा पुष्टि नभएका सूचना तथा अत्यन्त विभत्स सामग्री सेयर नगर्न दिएको निर्देशन पनि उत्तिकै महत्वपूर्ण छ। सांसद वा सार्वजनिक व्यक्तिले सेयर गरेको सूचना आमजनताका लागि विश्वासयोग्य स्रोत बन्न सक्छ। त्यसैले गलत वा अपुष्ट सूचना फैलिँदा त्रास, भ्रम र सामाजिक तनाव बढ्न सक्छ।
तर यो घटनाले अर्को प्रश्न पनि उठाउँछ—यदि पार्टीभित्र केही सांसदहरूले पटक–पटक निर्देशन दिए पनि उही गल्ती दोहोर्याइरहेका छन् भने पार्टी नेतृत्वको अनुशासन प्रणाली कति प्रभावकारी छ? केवल बैठकमा सम्झाउनु पर्याप्त हुन्छ कि व्यवहार सुधार्न ठोस आन्तरिक कदम पनि आवश्यक हुन्छ भन्ने बहस स्वाभाविक रूपमा उठ्छ।
समग्रमा, रवि लामिछानेको प्रतिक्रिया आफ्ना सांसदहरूको गल्तीलाई ढाकछोप गर्नुको साटो सार्वजनिक रूपमा असन्तुष्टि व्यक्त गर्ने प्रयास जस्तो देखिन्छ। तर यसको वास्तविक मूल्यांकन अब उनीहरूले भविष्यमा कस्तो व्यवहार गर्छन् भन्नेबाट हुनेछ। विपत्तिको समयमा फोटोभन्दा सेवा, स्टन्टभन्दा समन्वय र प्रचारभन्दा पीडितको पीडा ठूलो हुन्छ।
