डा. स्वर्णिम वाग्ले ले नेपालको अर्थतन्त्र अहिले “टेक–अफ प्वाइन्ट” मा पुगेको टिप्पणी गर्नु केवल आशावादी भाषण मात्र होइन, आर्थिक सम्भावनाको संकेतका रूपमा पनि हेरिएको छ। उनले नेपालको वर्तमान अवस्थालाई सन् २०१४ तिरको India सँग तुलना गर्दै प्रतिव्यक्ति आम्दानी, बजार विस्तार र लगानी सम्भावनाका आधारमा अब आर्थिक छलाङको अवसर आएको बताएका हुन्।
भारतले सन् २०१४ पछि पूर्वाधार विस्तार, डिजिटल अर्थतन्त्र, निजी क्षेत्र प्रोत्साहन र नीतिगत स्थिरतामार्फत तीव्र आर्थिक गति समातेको थियो। डा. वाग्लेले नेपाल पनि अहिले त्यस्तै मोडमा रहेको भन्दै यदि सही नीति, स्थिर सरकार र लगानीमैत्री वातावरण कायम भयो भने अर्थतन्त्रले गति लिन सक्ने संकेत गरेका छन्।
उनको अर्को महत्वपूर्ण सन्देश नीतिगत स्थिरतासँग जोडिएको छ। नेपालमा लगानीकर्ताको मुख्य गुनासो नै सरकार फेरिनेबित्तिकै नीति बदलिनु, कर प्रणाली अस्थिर हुनु र प्रशासनिक अनिश्चितता रहँदै आएको छ। त्यसैले “पाँच वर्षे स्थिर कार्यकाल” र “लगानी सुरक्षाको प्रतिबद्धता” निजी क्षेत्रलाई लक्षित सन्देशका रूपमा बुझिएको छ।
विशेषगरी आगामी बजेट निजी क्षेत्रमैत्री हुने, सम्पत्ति संरक्षण, करार कार्यान्वयन र इमानदार उद्यमीलाई संरक्षण गरिने भनाइले सरकार बजार र उत्पादनमुखी अर्थतन्त्रतर्फ जान खोजिरहेको संकेत दिन्छ।
तर चुनौती पनि सानो छैन। नेपालमा पूँजी पलायन, युवा विदेशिने क्रम, कमजोर औद्योगिक आधार, राजनीतिक हस्तक्षेप र नीतिगत कब्जाको पुरानो समस्या अझै कायम छ। त्यसैले केवल भाषणले होइन, व्यवहारमा सुधार देखिए मात्र लगानीकर्ता विश्वस्त हुनेछन्।
डा. वाग्लेले “भ्रष्ट अभ्यास र नीतिगत कब्जाको अन्त्य” गर्ने कुरा पनि उठाएका छन्, जुन नेपालको आर्थिक बहसको केन्द्रमै रहेको विषय हो। किनकि नेपालमा समस्या केवल स्रोतको अभाव होइन, स्रोतको दुरुपयोग र पहुँचवालाको नियन्त्रण पनि हो भन्ने धारणा बलियो छ।
समग्रमा, उनको भनाइले नेपाल अवसर र जोखिमको दोसाँधमा उभिएको संकेत गर्छ। सही दिशा समात्न सके अर्थतन्त्रले नयाँ गति लिन सक्छ, तर पुरानै राजनीतिक अस्थिरता, भ्रष्ट नेटवर्क र नीतिगत अनिश्चितता दोहोरिए अवसर फेरि गुम्न पनि सक्छ।
