सुशिल बस्याल – देश अहिले राजनीतिक, सामाजिक र आर्थिक रूपमा संक्रमणको अवस्थामा छ। विगतका दशकहरूमा पुरानो नेतृत्वले धेरै योगदान गरेको छ र अनुभवको भण्डार बनेको छ तर विकास र स्थायित्वका लागि अपेक्षित परिणाम ल्याउन सकिएको छैन। पुराना शैली र निर्णयहरूले देशलाई कहिले अघि बढाए भने कहिले रोकिदिएका छन्। आजको युवा पुस्ता शिक्षित, सक्रिय, र डिजिटल प्रविधि एवं सामाजिक सञ्जालको अधिकतम् उपयोग गरि देशलाई नयाँ दिशामा लैजान सक्षम छ। यसैले पुरानो ढाँचाबाट बाहिर निस्केर नयाँ सोच र नेतृत्वको उदय अपरिहार्य छ।
अघिल्लो पुस्ताको अनुभव र योगदान सम्मानयोग्य भए पनि, उनीहरूको निर्णय र नीति संरचना देशको वर्तमान आवश्यकतासँग मेल खाँदैन। राजनीतिक स्थायित्व भन्दा पनि शक्ति र सत्ताका खेलले देशको गति रोकिदिएको छ। पुरानो ढाँचामा धेरैजसो निर्णय व्यक्तिवादी स्वार्थ र अस्थायी गठबन्धनमा आधारित छन्। जनताको आवश्यकता र दीर्घकालीन विकासको माग प्रायः पछाडि पर्छ। यसले गर्दा शिक्षा, स्वास्थ्य, पूर्वाधार र सामाजिक न्याय जस्ता क्षेत्रहरूले अपेक्षित गति लिन सकेका छैनन्।
विगतका दशकमा देखिएको राजनीतिक शैलीले जनता असन्तुष्ट भएका छन्। चुनावपछि गठबन्धन बन्छ, फेरि विघटन हुन्छ, र नीति कार्यान्वयनमा ढिलाइ हुन्छ। यसले देशको विकास र स्थायित्वमा ठुलो असर पारेको छ। पुरानो राजनीतिक ढाँचा धेरैजसो सत्ता र व्यक्तिगत स्वार्थमा केन्द्रित भएकोले सामाजिक न्याय र समान अवसर सुनिश्चित गर्न सक्दैन।
आजको देश अस्थिरताको अवस्थामा छ। राजनीतिक संरचना पुरानो ढाँचामा अड्किएको छ। आर्थिक वृद्धि अपेक्षित छैन, बेरोजगारी बढेको छ, र युवामा निराशा छ। स्वास्थ्य र शिक्षा क्षेत्रमा सुधार आवश्यक छ, तर पुरानो प्रणालीले पर्याप्त काम गर्न सकिरहेको छैन। कृषी, उद्योग, पर्यटन र पूर्वाधारमा सुधारको आवश्यकतालाई अझै प्राथमिकता दिइएको छैन। डिजिटल प्रविधि र नवप्रवर्तनमा युवा सक्रिय भए पनि पुरानो नेतृत्वले पर्याप्त सहयोग र नीति प्रदान गर्न सकेको छैन। यसले गर्दा युवा क्षमता अझै पूर्ण रूपमा उपयोग गर्न सकिरहेको छैन।
सामाजिक रूपान्तरण पनि अपेक्षित भन्दा ढिलो भइरहेको छ। समाजमा असमानता, अवसरको कमी, र समुदाय स्तरमा संरचनागत समस्याहरू अझै कायम छन्। यी चुनौतीहरू केवल नयाँ सोच, नवप्रवर्तन, र सक्रिय नेतृत्वबाट समाधान गर्न सकिन्छ।
युवा पुस्ता अब चेतनाशील, शिक्षित र सामाजिक उत्तरदायित्वका लागि सक्रिय छ। उनीहरूले डिजिटल प्रविधि, सामाजिक सञ्जाल, नवाचार र सामाजिक अभियानमार्फत देशको विकासमा महत्वपूर्ण योगदान दिन सक्छन्। नयाँ नेतृत्वले पारदर्शिता, समावेशिता र नीतिगत सुधार ल्याउन सक्छ। यसले राजनीतिक प्रणालीमा विश्वास बढाउने, भ्रष्टाचार घटाउने र दीर्घकालीन विकासको बाटो खोल्नेछ।
नयाँ पुस्ता केवल सत्ता कब्जा गर्ने मात्र होइन, सामाजिक न्याय, समान अवसर, र नवप्रवर्तनको माध्यमबाट देशलाई अघि बढाउन सक्छ। उनीहरूको नेतृत्वले शिक्षा प्रणाली सुधार्ने, स्वास्थ्य सेवामा पहुँच बढाउने, ग्रामीण विकास र पूर्वाधार निर्माणमा शीघ्रता ल्याउने, तथा आर्थिक विकासको गति तिव्र बनाउने संभावना राख्छ। युवा नेतृत्वमा सक्रिय नागरिक समाज, गैर–सरकारी संस्था, र सामाजिक अभियानहरू पनि जोडिनुपर्छ। यसले देशलाई स्थिरता र विकास दुवैको बाटोमा अघि बढाउन सक्नेछ।
जनताले नयाँ पुस्तालाई समर्थन गर्नुपर्छ। लोकतन्त्रमा अधिकार मात्र नभई जिम्मेवारी पनि छ। मत दिनु मात्र होइन, सचेत रूपमा मतदान गर्नु, सामाजिक अभियानमा सहभागिता जनाउनु, नीति र नेतृत्वको निगरानी गर्नु र समाजमा नवाचार र सुधारका लागि सक्रिय भूमिका लिनु आवश्यक छ। यी सबैले पुरानो संरचनालाई सम्मान दिँदै नयाँ पुस्तालाई अवसर दिन सक्छ। जनता नै नयाँ नेतृत्वको आधार हुन्। उनीहरूले आफ्नो सक्रियता र सहभागिताबाट पुरानो ढाँचालाई चुनौती दिन सक्छन्।
पुरानो शैलीले कहिले काहीँ प्रभाव देखाउन सक्छ, तर यो नयाँ पुस्ताको ऊर्जा र दृष्टिलाई रोक्न सक्दैन। देशको भविष्य युवा र नयाँ नेतृत्वको हातमा छ। स्थायीत्व, विकास, र न्यायको सुनिश्चितता अब केवल नयाँ सोचमा निर्भर छ। नयाँ पुस्ता र नागरिक सक्रियताले देशलाई नवप्रवर्तन, आर्थिक समृद्धि, सामाजिक न्याय र राष्ट्रिय गौरवको बाटोमा अघि बढाउन सक्छ। युवा नेतृत्वले दीर्घकालीन नीति बनाउने, भ्रष्टाचार घटाउने, र समान अवसर सुनिश्चित गर्ने वातावरण तयार गर्न सक्छ।
यदि युवा पुस्ताले सक्रियता र नेतृत्वमा कदम बढायो भने देशले नयाँ ढाँचामा स्थायित्व, विकास र समावेशी लोकतन्त्रको मार्ग पक्का गर्न सक्नेछ। पुरानो ढाँचाले सिकाएका पाठहरूलाई सम्मान गर्दै नयाँ पुस्ताले देशलाई अगाडि बढाउने अवसर पाउनेछ।
देश अब नयाँ यात्रामा प्रवेश गर्दैछ। पुरानो ढाँचा र शैलीले केही समयसम्म प्रभाव देखाउन सक्छ, तर यसको पूर्ण प्रभाव पुरानो पुस्ताको अनुभवसम्म सीमित छ। युवा नेतृत्व, नागरिक सक्रियता, र सामाजिक नवप्रवर्तनले मात्र देशको दीर्घकालीन स्थायित्व र विकास सुनिश्चित गर्न सक्छ। नयाँ पुस्ता अब निर्णय, योजना, र कार्यान्वयनको केन्द्रबिन्दुमा हुनुपर्छ। जनताको सक्रियता र जिम्मेवारीले पुरानो संरचना र सोचलाई सम्मान दिने क्रममा नयाँ पुस्तालाई अवसर दिन सक्छ। यसरी मात्र देशले सामाजिक न्याय, आर्थिक समृद्धि र राष्ट्रिय गौरवको बाटोमा दृढ कदम चाल्न सक्छ।
