विश्व रूवायो कोरोनाले,
पोलेको छ छाती ।
अर्को तिर छुवाछूतको,
बज्र हामी माथी ।।
प्रेम गर्नु पाप होइन,
भूल पनि थिएन ।
कस्तो जन्जिर होला,
एक हुन दिएन ।।
सुन्दा पनि अजिब अनि
अचम्म लाग्छ हेर ।
जात सानो हुनाले नै,
जान्छ ज्यान खेर ।।
सोचे जति सबै कुरा,
अन्धविश्वास नै भयो ।
प्रेम कै लागि यहाँ,
कतिको ज्यान गयो ।।
कस्तो क्रूर कति निर्दयी,
समाज पनि त्यहाँ ।
सुन्दा पनि अजिब लाग्छ,
त्यो घटना यहाँ ।।
जनावर होइन होला,
किन लखेट्नु पर्ने ।
नत्र भने मानविय,
ब्यवहार गर्नु पर्ने ।।
मानवियता हराएको कस्तो,
समाज होला हेर ।
सुन्दा पनि कति गाह्रो,
भयो मन जलेर ।।
तिम्रै लागि बाचेकी छु,
लिन आउन प्रिय भनी ।
पियारी लाई लिन जादा,
धेरै आए लास बनी ।।
बाबा आमाको जिउने सहारा,
हेर त्यसै मर्यो ।
बुहारी लिन्छु भन्ने छोरो,
त्यसै लास पर्यो ।।
रचनाकार – गीता बिश्वकर्मा
जलजला-२, बगरफाट, पर्वत
