व्यक्तिगत विवरण
नामः– ममता मृदुल
जन्म मिति:- २०३०साल भदौ २५ गते
जन्म स्थान:- विराटनगर
ठेगानाः- विराटनगर -३
जागिरः– गोरखापत्र संस्थान प्रदेश स्तरिय कार्यालय विराटनगर
पेशाः– प्रुफरिडर
बसोवासः– विराटनगर
पहिलो पल्ट प्रकाशित कविता नागबेलीमा २०४१ सालमा माया शीर्षकको कविता
पुरस्कार र पदक
१ महेन्द्र जयन्ती तथा सम्विधान दिवसमा २०४२ सालमा कवि गोष्ठीमा प्रथम पुरस्कार
२ देवकोटा जयन्तीमा तृतिय पुरस्कार २०४३
अन्य प्रतियोगितामा प्राप्त धेरै छन्
३ गद्दी आरोहण रजत पुरस्कार र पदक २०५१
४ विश्वयुवा शान्ति सम्मान २०११ सन
५ विश्वनारी साहित्य पदक २०७१
६ भानुभक्त २०० शताब्दी पदक २०७२
७ गोरखापत्र लघुकथा प्रतियोगितामा उत्कृष्ट दश लघुकथाकारमा सातौं स्थान २०७३
८.केदारनाथ रिजाल गुणकुमारी र रोगकुमारी रिजाल स्मृति पुरस्कार एवं पल्लव राष्ट्रिय साहित्य सम्मान, २०७७
९.षडानन्द प्रतिभा पुरस्कार २०७७
प्रकाशित कृतिः–
१ अध्यारो रात कथासंग्रह २०७०
२ अभिजय कवितासंग्रह २०७३
३ अधुरो नाता उपन्यास २०७४
४ आखिर किन ? कथासंग्रह २०७६
५ अंजुलीको पानी उपन्यास २०७६
६ सेलाएको सयपत्री लघुकथा संग्रह२०७७
७ स्पर्श उपन्यास २०७७
सम्पादन
१.पुष्पलता आचार्य व्यक्तित्व र कृतित्व भाग –२,३,४, २०७२ साल
२.कथामा पुष्पलता कथासंग्रह २०७३
३.सौन्दर्यमा आमा लघुकथा संग्रह २०७८
४ , कंचनजङ्घा लघुकथा सङ्ग्रह २०७८
संग्लनताः–
१ नारी स्रष्टा समाज प्रदेश १ अध्यक्ष
२ लघुकथा समाज नेपाल प्रदेश १ अध्यक्ष
३ लघुकथा सौन्दर्य एडमिन
आजिवन सदस्यः–
१ नारी स्रष्टा समाज संस्थापक अध्यक्ष
२.चेतना संरक्षण प्रतिष्ठान
३.विराट साहित्य संगम
४.प्रतिभा साहित्य प्रतिष्ठान
५.पशुपति दैनिक भजन समुह
६, स्रष्टा समाज नेपाल
कथा:असिमित चाहना
कथाकार – ममता मृदुल
दशै आयो । यसपाली दशैमा त अरु बर्ष जस्तो नगर्नु होला मैले पहिल भनेकी छु । मलाई सुतीको सारी किनी दिएर टार्न पाईदैन् । वरु किन्न सक्दीन भन्नु मेैले भनेको सुन्दै हुनुहुन्छ नी आराधनाले बालकृष्ण लाई भनिन् बालकृष्ण केही बोलेनन् । सत्तरी नाघेका बुबाआमा घरमा छन् । टिका लगाउने मान्छेको धुइरो लाग्छ । खाना पनि दिनै परयो । जिल्ला प्रशासन कर्यालयमा सुब्बाको जागीर छ । टाउकोमा बोकेको समस्याको भारी बिसाउने चौतारो छैन् । आमाले भन्नु हुन्छ नारी भनेको धर्ती हुन अनेकौं पिडा मुस्कुराएर सहन्छिन् । तर केही भन्न पनि भएको छैन् । वालकृष्ण मौन् बस्छन् । वोलेको कुरा पु¥याउन नसक्नेले नबोल्नु बेश हुन्छ । चुपचाप कोठामा बसेका छन् । एकछिन पछि छोरी आईन् । वालकृष्णको अनुहारमा हेर्दै वावा खसी कहिले ल्याउने भनेर सोधिन् । वालकृष्ण फिस्स हाँसे जवाफ दिएनन् ।
सात जना छोरामा कान्छो छोरा वालकृष्ण हुन् । वा आमा कान्छो छोरासगँ बस्ने भए । पहाडको खेत पाखावारी घर वेचेर आएको पैसा नौ भाग लाग्यो । वा आमा समेतको भागको रकम हालेर टंकीसिनुवारी मा एक कट्ठा घडेरी किने । आमाको सुन बेचे । वालकृष्ण सञ्चयकोष बाट सापटी रकम झिके । सबै पैसा मिलाए पछि चारकोठा पक्की घर वनेको थियो । आराधना सँग विहे हुँदा यो घर बनी सकेको थियो । पुरानो कुरा सम्झदै वालकृष्णले सोचे । वा आमाको बृद्ध भता पनि आउँछ । पहिले पनि आमाले दिनुहुन्थ्यो । यसपाली आफै भन्नु परयो दशै खर्चल दशै टदैन् । मनका कुरा मनमा पोको पारे होस पछि भनौला दशै अझै बिस दिन पछि आउँछ ।
वालकृष्ण नौ वजे कार्यालय जान हिडे । वालकृष्ण गए पछि आराधना लाई वोलाउदै सुनन्दा आइन् । दुई जना कोठामा बसेर गफ गरी रहेका थियो । सुनन्दाको हातमा भएको फोन बज्न थाल्यो । फोनमा कुरा गर्दा गदैँ उठिन । म आउछु भनेर फोन काटिन । सुनन्दाको हात समाएर अनुराधाले भनिन् दिदी मलाई पनि काम खोजि दिनु न एक जानाको कमाइले घर चलाउन मुस्किल परेको छ तपाईको घर देख्दा त मलाई खुशी लाग्छ । दाजु को र मेरो बुदाको तलब उस्तै त होनी तर तपाइृले कमाएको कस्तो राम्रो छ । मलाई पनि आफुसगैँ लैजानुस न् । सुनन्दा चुपचाप उभिइरहिन के भन्ने नभन्ने विचार गदै भनिन् । बैनी तपाई यस्तो सुखमा वसेको मान्छेले के काम गर्नु हुन्थ्थो । म त धरै दुःख गर्छु । फेरी जति बेला बोलाए पनि जानुपर्छ नाई भन्न पाइदैन तर पैसा त राम्रो कमाइ हुन्छ ।
अनुराधाले मनमनै सोचिन । कहिल्यै आफ्नो लागी सय रुपैया खर्च गर्न पुग्दैन बरु सुनन्दासँग काममा जान्छु जिद्धी गर्न थालिन । सुनन्दा अल्योलमा परिना फेरी साहुलाई फोन गरिन् । म साथी लिएर आउभन्दा साहुले हुन्छ भनिदियो ।
सुनन्दाले आराधनालाई सगैँ लिएर आउँदा वाटोमा आफुले गर्ने काम बारे भनिदिइन् । आराधना पनि त्यो काम गर्न मञ्जुर भइन । आराधनालाई पैसाको कमी हुन छाड्यो । घरमा खसी आयो सबैलाई नयाँ कपडा किनिन् फ्रिज, कपडा धुने मेसिन, भित्ते टि.भी.सामान थपिदै गए वालकृष्ण केही नवोली हेरि रहेका थिए । कहाँबाट यि सामान आयो सोधेनन् ।
दशै रमाइलो संग बित्यो । तिहार आउन लागेको छ । आराधनाका असिमित चाहाना पूरा भै रहेको छ । पैसा प्रतिको मोहले आराधाना गलत बाटोमा त हिडीनन् । कहिले काही बालकृष्णलाई लाग्छ । उनको आराधनालाई सम्झाउने कोसिस गरे । आराधना लाई सम्झाउनु भनेको फलामको चिउरा चबाउनु जस्तै भयौ ।आराधनाको व्यवहारबाट बालकृष्ण धेरै चिन्तित भए तर रोक्न सकेनन् ।
बालकृष्णले आराधनाको असिमित चाहाना पूरा गर्न सक्दैन थिए । त्यै भएर मौन बस्नु ठिक ठाने । जिल्ला प्रशासनको मुद्दा फाँटमा काम गर्ने बालकृष्ण अपराध बारे अनभिज्ञ छैनन् । तर नारीहरुको अगाडी उनको जो चलेन ।
आज पनि आराधना र सुन्दा एघार बजे घरबाट निस्के बालकृष्ण कार्यालयबाट काम गरेर बसेको थिए । चार बाजे प्रहरीले होटल छापा मार्दा समातेका मानिसलाई म्याद थप गर्न ल्याए । बालकृष्णले म्याद थप गर्ने मिसिलमा नाम पढ्दा पढ्दै आडिए र अन्तिम नाम आराधनाको थियो । बिस्वास लागेन ल्याएका मानिसको अनुहारमा हेरे आराधना टाउको निहुराएर भित्तामा उभिइ रहेकी थिइन ।
–विराटनगर
