केही सम्बन्ध अधुरा भए, मनभरि नै रहन्छन्।
टाढा भए पनि सम्झनामा, सधैँ साथ दिन्छन्॥
न फर्किन्छन् ती जीवनमा, न भुल्नै सकिन्छ।
मौन बनेर हृदयभित्र, पीडा बनी बसिन्छ॥
रातको त्यो निस्तब्धतामा, यादहरू आउँछन्।
वर्षाका ती चिसा थोपामा, आँसु बनी झर्छन्॥
बिर्सन खोजे जति धेरै, झन् गहिरो बन्छ।
अधुरो त्यो प्रेमको कथा, मुटुभित्रै धड्कन्छ॥
कहिलेकाहीँ बाटो हेर्दै, मनले प्रश्न गर्छ।
फर्किएला कि त्यो मान्छे, आशाको दीप बल्छ॥
समयले धेरै टाढा, पुर्याए पनि आखिर।
साँचो माया हृदयभित्र, मर्दैन कहिल्यै आखिर॥
-गोबिन्द राज ओझा (राजन)
