आज बिहान विमानस्थलमा टेक्दा मेरो मन खुशीले गदगद थियो । सबै वेदना भुलि सकियो, आज खुशीको क्षण थियो । यसो आँखा घुमाए, सधैं आउँदा जस्तो भीड थिएन । सुरक्षाकर्मी तैनाथ थिए । लाग्छ मलाई जेल लान लागिएको छ ।
अघि पछि कोही छैन, सिधै होटलमा लैजाने बस छ । न हाइ न हेल्लो सबका अनुहार मास्कले छोपिएका छन् । त्यो मेरो झोला हातमा लिएर म बसमा बसें । एकछिन पछि होटल पुगियो । अरू साथीहरू पनि थिए, न त कुनै तामझाम थियो न त कुनै चहलपहल नै ।
मेरो लागि कोठा तयार थियो , टाढाबाट एउटा सानो भाईले कोठा देखाउँदै भन्यो, हजुरको कोठा दाई । यति भनि उ पनि गयो । रातीको खाना ढोका निर आयो । खाना सादा थियो । यसपाली मेरो झोला पनि खाली जस्तै थियो ।
१५ दिनको बसाइ पछि गाउँ पुगियो । सबै जना हल्ला गर्दै थिए, त्यो आउने बाटो तिर हिँड्न हुन्न भन्दै । म चुपचाप थिएँ, सधैं आउँदा टोलका साथी भाई मेरो झोलालाई खुब माया गरेर बोक्न अघि सर्थे । यसपाली त्यस्तो भएन ।
म घर पुगि सकेको थिएँ । आँगनमा थचक्क बसें र त्यो मेरो झोला तर्फ एकोहोरो हेरिरहें । यो कोरोनाको महामारीले मानिसको सम्बन्धलाई कस्तो बनाएको छ ? सोची रहें, सोची रहें ।
तानसेन पाल्पा
हालः युएइ
