Thursday 19th November 2026

कविताः आमा -सोमनाथ लुइटेल “रवि पाल्पाली”


मजामा छौ तिमी छोडेर आमाको, मायालाई भूलेर
लालन पोषण गरेको गर्दछौं, अपमान खुलेर

दिलमा तनाव बोकेर आमाले, हुर्काएको बिर्सेछौ
श्रापित जननी भनेर तिमीले, थर्काउन कसिन्छौ

जलाउ गलेका रहेछन् अबत, मर्यादा नै कुल्चेर
फगत हुनेछ सब त्यो सम्झाउ, आउ अब सुल्झेर

कुपात्र नबन कहिल्यै अज्ञानी, दिमागमा आउँदा
पाएको पबित्र मायानै हुनेछ, सुल्झिएर पाउँदा

सकेको गरेसी पाइन्छ भरेसी, कर्तव्यमा रहनु
नैतिक बनेर सेवामा रहेर , विश्वासमा बहनु

-सोमनाथ लुइटेल “रवि पाल्पाली”


सम्बन्धित शीर्षकहरु

काठमाडौं । भूमिहीन दलित, भूमिहीन सुकुम्बासी तथा अव्यवस्थित बसोबासीको समस्या समाधान गर्ने अभियानअन्तर्गत सरकारले पाँचवटा स्थानीय तहलाई भूमिहीन समस्यामुक्त पालिका…

१८ नोभेम्बर २०२६ | मध्यपूर्व / मध्यपूर्वमा अमेरिका र इरानबीचको सैन्य तनाव थप चर्किएको छ। इरानको केश्म टापुस्थित क्षेप्यास्त्र प्रक्षेपण…

-गोबिन्द राज ओझा (राजन ) अनन्त आकाशबीच चम्किने ताराका ज्योति हौँ हामी सबै, प्रकृतिका कणकणभित्र लुकेको चेतनाका मोती हौँ हामी…

प्रतिकृयाहरू
...