ठ्याक्कै एक वर्ष भएछ त्यो दिन । कामको शिलसिलामा बाटोमा थिएं । नजिकैको चौरमा एकजना युवा छटपटाइ रहेको थियोे । चारैतिरबाट हेर्नेको भिड पनि त्यतिकै थियो तर नजिक जाने र पानी दिने एक जना पनि थिएन । अचम्म लाग्यो र सोधे सबैले भने यो कोरोना लागेको मानिस हो नजिक जानू हुन्न र छुन पनि हुन्न । एकै छिनमा एम्बुलेन्स र पुलिसको गाडी आयो अनि टप्प टिपेर गाडीमा हाल्यो । केही समयको अन्तरालमा ती छटपटाइ रहेका ब्यक्तिले देहत्याग गरेछ्न।
हामी जस्ता हजारौ मान्छेहरुलाई यहाँ पनि असर नगरेको त कहाँ हो र तर उच्च सतर्कताका कारण धेरै नोक्सान भने हुन पाएन । यस्तो माहामारिको बेलामा याहाको सरकारले गरेको काम अति नै मननयोग्य छ।
सन्सारका धेरै शक्तिशाली देशलाइ पनि छोडेन यस्ले । आफ्नो जनतालाइ उचित समयमा सचेत गराउन नसक्नाले जनतालाई परेको पिडा सहन नसकेर इटालिका प्रधानमन्त्री त सार्बजनिक स्थलमै चिच्याइ चिच्याइ रोएका पनि थिए।तर ढिलो नै भए पनि त्यहाँको सरकार र जनताको उच्च सतर्कताको कारण फेरि माहामारीबाट साम्य भयो।
यो विश्वव्यापी रुपमा फैलिएको महामारिले नेपाललाइ पनि आछुतो भने राखेन । यस्को मुखमा परेर कति हाम्रा अनि कति राम्राले ज्यान गुमाउनु परेको अथार्थ पनि छ्दै छ तर पनि अदम्य साहस र सहयोगको कारण धेरै समस्याहरुको बाबजुद पनि धेरै फैलिन भने पाएन । हामी सबैलाइ थाह छ कि हाम्रो सरकारले आवस्यक र चाहिने जति सामाग्रीहरु यथासक्य छिटो उपलब्ध गराउन पनि सक्दैन । बरु सरकारको मुख ताक्नु भन्दा आफै जागरुक हुनु पर्ने बानीको बिकाश भने सबै नेपालीको मानसपटलमा बस्यो।यदि सरकारको भर परेको भए त्यही भारतको जस्तो बिकराल परिस्थिति पनि आउन सक्थ्यो । हुन त नेपालको सन्धर्बमा नेपाली राजनिती र कोभिड १९ उस्ता उस्तै नै हुन यी दुबै देश र जनताको लागि घातक नै छ्न।
एउटा नेताले एक दुइ वटाअक्सिजन सिलिन्डर ल्यायो भन्दैमा त्यस्को प्रसंशा गर्ने हामी जनता पनि उस्तै नै हौ । यस्तो विषम् परिस्थितिमा त स्वास्थ्यकर्मी, प्रहरी, सेना लगायत अग्रपंक्तिमा रहेर काम गर्नेको मात्रै खुलेर प्रसंशा गर्ने हो । डाक्टर र नर्सहरुलाइ आँच आउने र मनोबल घट्ने कुनै पनि काम गर्नु हुन्न । बरु सकेसम्म समाजमा चेतनाको विकास संगै सहयोग र समर्थन गर्न पनि जरुरी छ।
शिव खाती
बा न पा-८, बाग्लुङ
हालः यूएई ।
