Thursday 19th November 2026

लघुकथाः झोला -नारायण कोइराला


आज बिहान विमानस्थलमा टेक्दा मेरो मन खुशीले गदगद थियो । सबै वेदना भुलि सकियो, आज खुशीको क्षण थियो । यसो आँखा घुमाए, सधैं आउँदा जस्तो भीड थिएन । सुरक्षाकर्मी तैनाथ थिए । लाग्छ मलाई जेल लान लागिएको छ ।

अघि पछि कोही छैन, सिधै होटलमा लैजाने बस छ । न हाइ न हेल्लो सबका अनुहार मास्कले छोपिएका छन् । त्यो मेरो झोला हातमा लिएर म बसमा बसें । एकछिन पछि होटल पुगियो । अरू साथीहरू पनि थिए, न त कुनै तामझाम थियो न त कुनै चहलपहल नै ।

मेरो लागि कोठा तयार थियो , टाढाबाट एउटा सानो भाईले कोठा देखाउँदै भन्यो, हजुरको कोठा दाई । यति भनि उ पनि गयो । रातीको खाना ढोका निर आयो । खाना सादा थियो । यसपाली मेरो झोला पनि खाली जस्तै थियो ।

१५ दिनको बसाइ पछि गाउँ पुगियो । सबै जना हल्ला गर्दै थिए, त्यो आउने बाटो तिर हिँड्न हुन्न भन्दै । म चुपचाप थिएँ, सधैं आउँदा टोलका साथी भाई मेरो झोलालाई खुब माया गरेर बोक्न अघि सर्थे । यसपाली त्यस्तो भएन ।

म घर पुगि सकेको थिएँ । आँगनमा थचक्क बसें र त्यो मेरो झोला तर्फ एकोहोरो हेरिरहें । यो कोरोनाको महामारीले मानिसको सम्बन्धलाई कस्तो बनाएको छ ? सोची रहें, सोची रहें ।

तानसेन पाल्पा
हालः युएइ


सम्बन्धित शीर्षकहरु

काठमाडौं । भूमिहीन दलित, भूमिहीन सुकुम्बासी तथा अव्यवस्थित बसोबासीको समस्या समाधान गर्ने अभियानअन्तर्गत सरकारले पाँचवटा स्थानीय तहलाई भूमिहीन समस्यामुक्त पालिका…

१८ नोभेम्बर २०२६ | मध्यपूर्व / मध्यपूर्वमा अमेरिका र इरानबीचको सैन्य तनाव थप चर्किएको छ। इरानको केश्म टापुस्थित क्षेप्यास्त्र प्रक्षेपण…

-गोबिन्द राज ओझा (राजन ) अनन्त आकाशबीच चम्किने ताराका ज्योति हौँ हामी सबै, प्रकृतिका कणकणभित्र लुकेको चेतनाका मोती हौँ हामी…

प्रतिकृयाहरू
...