फर्किने बाटो
साँझ झरेर गाउँमाथि सुनौलो रङ्ग छर्दा,
एक्लो मनले तिम्रो याद फेरि किन सम्झँदा।
डाँडापारि घाम डुब्यो, छायाँ आयो आँगन,
तिमीबिनाको यो जीवन लाग्छ किन निर्जन।
पात हल्लिँदा लाग्छ मलाई तिमी आयौ कि,
चिसो हावाले कानैमा नाम तिम्रो गायो कि।
आकाशभरि जून हाँस्छ, ताराहरू बोल्छन्,
मुटुभित्र लुकेका पीर आँखाबाट खोल्छन्।
तिमी हिँडेको बाटो अझै उस्तै छ यहाँ,
तिम्रा पाइलाका डोबहरू मेटिएनन् कहाँ।
ऋतु फेरिए, फूल फुले, फेरियो मौसम,
तर तिम्रो सम्झनाभित्र अड्कियो यो जीवन।
नदी बग्छ आफ्नै सुरमा, किनारा मौन छन्,
बिर्सूँ भन्दा झन् बल्झिने यादहरू झन् छन्।
समयले धेरै कुरा बगाएर लगे पनि,
तिम्रो माया मनबाट बगाउन सकेनँ नि।
यदि कुनै दिन फर्केर यही बाटो आउँछौ,
बिर्सिएका ती सपनालाई फेरि साथ ल्याउँछौ।
म त्यहीँ हुनेछु जहाँ छुटेका थिए पाइला,
मायाको दीप बालेर पर्खिरहनेछु तिमीलाई।
नफर्किए पनि तिम्रो सम्झना रहिरहोस्,
मुटुभित्र प्रेमको त्यो भावना रहिरहोस्।
जीवनले जति टाढा हाम्रो बाटो पारोस्,
साँचो माया समयसँगै अझ गहिरो सारोस्।
-गोबिन्द राज ओझा (राजन)
