दुनाटपरी गाउँमा महिलाहरुदेखि पुरुषसम्म पनि दुनाटपरी खुट्न खम्पिस थिए । खेतीपातीको समयमा खेतीबारीको काम हुन्थ्यो । बाँकी समयमा गाउँको प्रत्येक घरको पिंडीमा मानिसहरू दुनाटपरी खुटी रहेको देखिन्थियो । न त गाउँमा जुवातास खेल्ने गरेको पाइन्थ्यो न त मोजमस्तीमा समय खेर फालेको देखिन्थ्यो । एकपाने दुइपाने पिएर हिड्ने मानिस पनि देखिँदैन थियो । गजबको गाउँ थियो दुनाटपरी गाउँ । टाढा,टाढा सम्म दुनाटपरी गाउँको नाम चलेको थियो । शहरदेखि मानिसहरू दुनाटपरी लिन गाउँमा मानिस आऊने गर्दथे । गाउँलेहरू खुसी थिए ।
दुनाटपरी गाउँमा विकासको नाममा जगल फडानी हुन थाल्यो । डाँडा,पाखा उजाड हुँदै गए । रातारात काठपात चोरी हुन थाल्यो । मानिसहरू जगल फडानी रोक्नलाई कोसिस गरिरहे । गाउँलेको कोसिस सबै बेकार भयो । दुनाटपरी गाउँको नाम मात्र सीमित भयो । पिंडीमा दुनाटपरी देखिन छोडे ।
गाउँमा आजभोलि एउटा सानो उद्योग खुलेको थियो । जसको नाम दुनाटपरी नै थियो तर त्यो दुनाटपरी गाउँलेले पिंडीमा बसेर खुट्ने जस्तो थिएन्। पलाष्टिकको थियो । गाउँभरि पातको दुनाटपरी देख्न सकिंदैन थियो ।
डाँडा पाखा त उजाड नै भए । गाउँमा आजभोलि पलास्टिकको दुनाटपरीको बिगबिगी छ । जता गयो उतै पलास्टिक मात्र देखिन्छ । त्यो सुन्दर गाउँको वातावरण हरियाली र दुनाटपरी गाउँबाट मरुभूमि जस्तो भएको देखिन्छ । जताततै पुराना पलास्टिक फालिएको देख्न सकिन्छ ।जसले वातावरण बिगारी रहेको छ । जंगल फडानीले डाँडापाखा बाढी पहिरोले बगाउँदै छ । दुनाटपरी गाउँ पलास्टिक टपरी गाउँ भएकाे छ ।
-नारायण कोइराला
तानसेन, पाल्पा
हाल,यूएई।
