Wednesday 9th September 2026

लघुकथाः दुःख -नारायण कोइराला


ठूलो भीडको बीचमा,म भाषाण दिँदै थिए।सबैले ताली बजाए।तालीले मेरो हौसला बुलन्द भयो।आवाज झन चर्को बनाए।
— बोलिरहें।
— बोलिरहें।
उत्साह र हिम्मत बढ्दै गयो। पछाडीबाट कसैले जोडसँग मेरो कपडा तान्यो।फर्केर पछाडी हेर्दा मेरो सातो गयो। कपडा तान्ने त मेरै श्रीमती रहिछिन्।उनको आँखामा रीस र आवेग नभएपनि अनुहरामा गहिरो निन्द्रा टुटेको दुःख चाहिँ प्रसस्त थियो।

-तानसेन,पाल्पा


सम्बन्धित शीर्षकहरु

अमेरिका र इरानबीचको सैन्य तनाव थप चर्किएको छ। अमेरिकी सेनाले मंगलबार इरानका पाँचवटा तेल ट्याङ्करमाथि आक्रमण गर्दा एउटा ट्याङ्कर डुबेको…

आत्महत्या भनेको जानाजानी आफ्नै जीवन अन्त्य गर्ने कार्य हो। सामान्यतया, जब कुनै व्यक्ति अत्यधिक भावनात्मक पीडा, निराशा वा आफूले सामना…

फर्किने बाटो साँझ झरेर गाउँमाथि सुनौलो रङ्ग छर्दा, एक्लो मनले तिम्रो याद फेरि किन सम्झँदा। डाँडापारि घाम डुब्यो, छायाँ आयो…

प्रतिकृयाहरू
...