अर्जुन दवाडी- औ, सानि सून न, यो पाली त एउटा बाईक किन्नु पर्यो हौ!
अब कमाउने तपाई नै हो, किन्नु नि त! सानिको सहमती।
अलिकती पैसा डिपोजिट गरेको छु, थै थाप गरेर भोलि नै निकालुँ की!!
ठीकै छ, निकाली हाल्नु, पैसा भनेको हातको मैला आज छ, भोलि छैन। खाँचो पनि त छ तपाईलाई।
सल्लाह मिल्यो, हामी लोग्ने-श्वास्नीको। भोलि नै झिक्छु सोरूमबाट नयाँ बाईक। अब एउटा केटा मान्छेलाई बाईक हाँक्ने रहर कति हुन्छ, त्यो त केटा मान्छेलाई नै थाह हुन्छ।
कहिले बिहान हुन्छ र बाईक लिनु जौं! सारा रात निन्द्रा छैन, जाबो, भट्भटे किन्ने रहरमा। केहीक्षण मात्र निदाउँछु, सपना पनि नयाँ भट्भटे हाँकेकै देख्छु।
रात बित्छ-
हिंड़ने समयमा, मोबाइलमा छोरीको कल।
हेल्लो! भन!
बाबा! टिचर्स डे को लागि स्कूलमा पैसा उठाउँदै छ, 5 हन्ड्रेड् गरेर, म बस्ने होस्टेलको मेमले पनि 3 मन्थ् भयो हरे पैसा नदेको अनि ट्यूसन् फि पनि दिनु पर्छ भोलि आउनु नी, प्लिज, बाबा |
ल! भोलि होईन, आजै आउँछु म ।
सानि, आएर सोध्छे – के भनि छोरिले ?
होस! किन्दिन ल बाईक!
निशब्द : सानि । बुझि उसले…
अनि म लाग्छु एउटा झोला बोकेर आफ्नो आकाङ्क्षा को निर्मम हत्या गर्दै, एउटा सुन्दर भविष्यको निर्माण गर्न ||
