कार्यालय पस्ने बितिकै मलाई अनौठो अनुभव भयो।सधै जसो दिक्दार मान्ने कुर्सी टेबल मलाई सम्मान गरेको अनुभव भयो।
कुर्सीमा थ्याच्च बसे।अगाडिको ल्याप्टप पनि मुसुमुसु हासेको जस्तो लाग्यो। ल्याप्टपको स्क्रिन चम्किएको अनुभव भयो।
— “होइन यिनीहरू किन खुसी छ्न।” म बुझ्ने कोसिस गर्दैथिए।
— “यो पेन पनि खुसी नै देख्छु त।”के भयो आज सबै कार्यालयको सामानलाई।
— टेबलमा भएको एउटा पत्र खोले,” त्यो देख्ने बितिकै मेरो पनि खुसीको सीमा रहेन।”
अर्को दिन बिहान आत्तिँदै कार्यालय जान कुददै थिए।कालो बिरालो अगाडि आयो। म त्यो दिन अशुभ संझिए।अनि कार्यालय गइन।बिरालोलाई गाली गर्दै घर बसे।
तेस्रो दिन कार्यालय पुग्दा,”टेवल ,कुर्सी,पेन ल्याप्टप म सग आगो झैं रिसाए जस्तो लाग्यो।”म टेबलमा राखेको पत्र खोजें। पत्र नै फेला परेन। ढोकामा ढक ढक आवाज आयो।मैले ढोका खोले।मेरो हातमा अर्को पत्र पर्यो। म एकछिन अत्तालिए।
म मन्त्री हुनबाट वञ्चित भएछु। म सोचिरहे,”दोषी को?बिरालो, म अथवा परिवर्तन भईरहने सत्ता।”
नारायण कोइराला
तानसेन पाल्पा
हालः युएइ।
