म आफै हराएँको छु
हराउनुमा आफ्नै बाध्यता होला
हराउन हाल्नेहरुको दोष छैन
उनीहरूको पनि आफ्नै सम्झौता होला
म नबेचिएर पनि बेचिएको छु
कसैले बेचेको होइन
आफ्नो बाध्यतामा पिसिएको छु
बेचिने तरिका अनेक होला
मूल्य पनि समय र बाध्यता
हेरी तोकिदोरहेछ
जब कर्म फुट्छ बेचिनेको
मन र मस्तिक सुन्य हुँदोरहेछ
टलपलाई रहेका आँखाका डिलहरुले
आँसुलाई तन्नक पिउनु पर्दोरहेछ
आत्माले मागेको भोकलाई तन्नक पानीसंग
पिएर कर्मथलोमा कर्मगर्नु पर्नेरहेछ
भएरपनि सबथोक अन्जानको बाटो रोज्दा
कटक्क मन काटिदोरहेछ
आफ्ना खुसीहरु सबै पिएर
अरूको लागि बाँच्ने दिन पनि
कैयन पल्ट जिन्दगीमा आउँदोरहेछ।।
नारायण कोइराला
