आमाका आंसु अनुहारभित्रनै सुके,
द्पद्प गरि आगो बलेको छ,
समयले जन्माएको सुखा पृष्ठ
पटपट गरि चिरिएको छ,
छर्पट्ट छन रहरहरु,
तातों हवामा शब्दहरु मौन छन,
दन्किएको छ हिजो आज
झुठो सम्बन्ध,
आशाहरु औलाएका छन
त्रासमा जनजीवन प्रभावित छन।
के पाउनु छ र?
घेराभित्र अनुभवहरु चटपटाएका छन,
रुख भन्ने खोई?
घर,महल र उद्योग सवत्र विद्यमान छन।
प्रदुषणले गर्दा पृथ्वी रुग्न बनी सको,
नानीहरु घरभित्र सीमित छन,
बाहिर दुषित दृष्टि।
अपरिचित परिवेशमा बसे जस्तो,
सांस पनि लामो हुन थालो,
अस्तव्यस्त संसार,
आंतकको डेरामा सपनाहरु,
मलिन मुहार,
आमाका आंसु
म हांसो कसो गरि?
दुषित वातावरणमा तर्सिएका चाहनाहरु,
अप्ठयारा प्रश्न अनि सृष्टि संकटमा,
युद्ध र क्षमताको दुराचारमा
भताभुंग्य मेरो पृथ्वी।
हरियोको अस्पष्ट आवरण
पर्यावरण केवल मात्र शब्द।
आमा का आंसु संकटमा म कसरी बाच्नु?
प्रकृति ध्वंस गरि विज्ञानको घुम्टो ओड़ी कसरी हांसु ??
सीता देवी,बिहपुरिया,
लखिमपुर, आसाम।
