गाँउ छोडेर सहर पसेको,पनि पाँच वर्ष पुग्यो मन दाईको। आफू विदेशमा दुःख कष्ट गरेर पनि आफ्नो परिवारलाई राम्रो सुख दिनुभएको थियो । कममा मिहिनेत अनि मिलनसार पनि हुनुहुन्थ्यो मन दाई । कसैलाई रुखो शब्द बोल्ने बानी थिएन वहाँको । दाईको नामले चिनिने गर्नु हुन्थ्यो । सधैँ साँझ बालबच्चा सँग रमाइलो गर्ने बानी थियो । एउटा छोरो अनि पुतली जाती छोरी पनि थिइन् ।
बालबच्चा पढाउन भनी गाउँ छोड्नु भएको थियो, के गर्नु गाउँमा आज पनि राम्रो विद्यालयको अभाव छ । धेरै विचार गरे पछि शहर आउनु भयको थियो मन दाई ।
दुःखको कुरा वहाँको आमा बुबा वितिसक्नु भयको थियो । एक्लो छोरो भयको हुँदा अरू दाजु भाई पनि हुने कुरो भएन । सानोनै टुहुरो भएको भए पनि वहाँले हिम्मत हार्नु भएन ।
घर परिवार सबथोक ठीक चली रहेको थियो। हामी पनि वहाँलाई आदर्श पुरूष मानेर धेरै कुरामा सल्लाह माग्दथ्यैं ।
किन हो कुन्नि ?आजभोलि मन दाईको अनुहारमा पहिला जस्तो रमाइलो पन कम छ । दुःख सुख पनि काम बाँड्नु भाछ । म वहाँको सब भन्दा मिल्ने साथी थिए।
खाना खाएपछि हामी छतमा बसेका थियौँ।यो टाइम वहाको घरमा कुरो गर्ने थियो। डराई डराई म मन दाई लाई प्रश्न गरे, दाई हजूर किन यस्तो निरास? यस्तै हो भाई जिन्दगीमा सुख दुःख आईरहन्छ। म चकित भए !वहाँको कुरा सुनेर। सायद म घर जान्छु होला? मलिन स्वरमा उतर दिनु भयो। मैले प्रति प्रश्न गरेँ, किन दाई? समयले बताउने छ,भन्दै तल झर्नु भो मैले पनि धेरै जिद्दी गरेर सोध्न सकिन ।
केही समय पछि मन दाई बिदा लिएर घर जानु भो हामी वहाँलाई विमानस्थल सम्म गएर बिदाइ गरी फर्कियौं।
नेपाल विमानस्थल झरे पछि म नेपाल अाइपुगेँ, भनी कल गर्नु भएको थियो ।
एकहप्ता भयो वहाँ सग कुरा नभएको,घरमा रमाइलो हुँदा बिर्सनु भयाे की भनी मैले पनि कल गरेको थिइन ।
आज मेरो मन मानेन र वहाँलाई कल गरे। लामो घन्टी पछि फोन उठाउनु भयो। दाईं आराम हुनुहुन्छ?हजूर भाई । वहाँको आवाज मलिन र बेदना भरिएको थियो । मैले सोधें, के भाे दाई? दाईको आवाज आएन एक छिन। म के बोल्ने ?जस्तो भाे। मलिन आवाज गर्दै भन्नु भो”भाई कसरी भन्नु ? नभनु भने पनि सत्य लुक्दैन । तिमीहरूकी भाउजु धन सम्पती लिएर अरू सँग भागिछन् । मत टुहुरो थिए,थिए बालबच्चालाई पनि टुहुरा बनाएर हिँडिछन् ।
दाईले फोन काट्नु भो । साथीहरु के भाे? के भो? भनेर म सँग सोध्न थाले , मैले छोटकरीमा बताएँ ।
सबैका आँखाबाट बरबरी आँसु झरे। एक आपसमा हेरी मात्र रह्यौं घटना सुनेर । उफ्! कसरी यति खुसियाली भएको परिवार भताभुंग भयो< हामी सँग उतर थिएन तानसेन पाल्पा
हाल,यूएई
