घरमा श्रीमानले साक्षरता अभियानको लागि प्लेकार्ड बनाइरहेका थिए , गाउँ गाउँमा साक्षरता बढाउने कार्ययोजना , नीति ,रणनीति तयार गर्दै थिए । एक्कासि श्रीमतीले श्रीमानसंग “भित्तामा ठडाएको प्लेकार्डलाई देखाएर भनिन्” , ए चन्द्रेको बा यो केहो ?”” म जस्तै सेतै फुलेकी बुढिलाई पनि हात समातेर सिसाकलमले लेख्न सिकाएको छ है त ,अनि यो प्लेकार्डमा अरु के के लेखेको छ पढेर सुनाउनुस त ।
कति चासो चाहिएको ? श्रीमतीलाई हकार्दै भन्यो , खुरुक्क भान्सामा गएर मिठो खाना नबनाएर —–!
“के जिस्काउन सोधेको हो र” ? प्लेकार्डमा झ्वाप्प आँखा परेपछि त्यो तस्विरले उस्को ध्यान तान्यो त्यसैले के लेखेको रहेछ भनेर सोधेको ,पढ्न जानेको भए त किन सोध्थें र ?
यति भनेपछि नसुने जस्तो गर्यो, चन्द्रेको बा मोबाइलबाट आवाज ठूलो गराई लोकगीत सुनिरहन्छ ।
श्रीमतीले फेरि चिया पकाएर दिएपछि नरम हुदै भनीन , “के साँच्चै म जस्तो अधवैसे बुढिले पनि पढ्छन् र “?पढ्न पाए त मैले पनि पढ्थे नि मलाई पढ्न मन छ ,उस्ले नसुनेजस्तो गरेर कुरो मोड्दै भन्यो अरु दुध छ कि छैन ? यहाँ साथीहरू आउँदैछन् ।
उत्तर दिने छाँट नदेखेपछि उस्ले पनि नसुनेजस्तो गरि भान्सामा गएर भात पकाउन थाली ।
नमस्कार मेडम भन्दै बुढाका साथीहरु आए ,साक्षरता अभियानमा आज मेडमलाई पनि लैजाने है सर ।घरमा काम छ ,”उनी त जाँदिनन होला बुढाले भने।”
घरको काम त त्यस्तै हो ,म नपढेको मान्छे मलाई त साक्षरता अभियान भन्ने नै थाहा छैन कसरी जानु ! अभियान्ता बनेर । यत्रो साक्षरता अभियन्ताको घरमा निरक्षर ?हामीलाई त सरले “हरेक अभियानकर्ताले आफ्नै घरबाट अभियान शुरु गर्नुपर्छ अनि पो “अभियानहरु सफल हुन्छ्न र हामीले सोचेको समाज बन्छ “भन्नुहुन्थ्यो त !
-सीता बिष्ट कार्की (सीबिका)
टोखा – ९ गोङ्गबु, काठ्माण्डौ
