शीत : आँशु
मान्छे
किन
रुन्छ
भन्थें
बिष
किन
पियो
भन्थें
भित्र
मुटु
फुट्दो
रैछ
आशा
सबै
टुट्दो
रैछ
चोखो
माया
गर्ने
मान्छे
पल
पल
मर्ने
मान्छे
पिडा
खोसी
लिंदा
रैछन्
आफ्नै
मुटु
दिंदा
रैछन्
हाँसे
पनि
सारा
सित
रुँदा
रैछन्
तारा
सित
वर्षा
पनि
भूल्दा
रैछन्
गृष्म
मा’नि
फुल्दा
रैछन्
बिष
पनि
अमृत्
सरि
उन्ले
दिए
मुटु
भरि
चोखो
माया
गर्दा
रैछन्
हांसी
हांसी
मर्दा
रैछन्
मुटु
भित्र
पिडा
राखि
देवी
देव
साक्षी
भाकी
निंद
पनि
सांच्दा
रैछन्
भोक
भोकै
बाँच्दा
रैछन्
यति
धेरै
गर्दा
पनि
पल
पल
मर्दा
पनि
सन्चै
छु म
भन्दा
रैछन्
मान्छे
किन
रून्छ
भन्थें
बिष
किन
पियो
भन्थें
भित्र
मुटु
फुट्दो
रैछ
आशा
सबै
टुट्दो
रैछ ।
बिष्णु बराल
पाल्पा
