धड्कन बिनाको मेरो दिल ,
तिम्रै लागि लाश भएर रहेको छ,
अन्तिम दर्शन पाउनलाई आश बनाई बसेको छ ।
ति सुनौला बितायेका पलहरु हाम्रा ,
(जुन बेला मेरो काखबाट
आँगनमा खेल्न थालेका थिए)२,
झर्झराउँदा ती अनुहारमा,
लालीमा पोत्तिएका थिये।
हाम्रा चार आँखा जुधेका थिए,
आजसम्म तिनै दिन समझिदै बसेकिछु ।
धड़कन बिनाको त्यो मेरो दिल लिएर ।
त्यो दिन हामीलाई भविष्यको चिन्ता थियो
न त वर्तमान को चिन्ता थियो ,
दूई तन- मन एक हुनेमात्रै इच्छा थियो ।
बस हामी बग्दै गएऊ ,
हाम्रो मायामा कहाँ तिमी कहाँ म ,
भएर पनि बगिउ , हाँसिउ , उम्लिऊ,
पोक्खिऊ , दिनहरु ढलदै गए,
साल बित्तै गये हाम्रा ।
आज झलझली याद आँगालोमा ,
बोकि , म जीवनको तितो-मिठो ,
चाख्दै छु आझै , खै तिमीले
कहिले डाकछौ भनेर ,
मात्र नाँग्लोभरि यादहरु बोकेर।
याद मात्रै बोकेर ।
हिरनमयी आचार्य शर्मा
गुवाहाटी,असम,भारत।
१६ जुलाई २१ ।
