कालो बादलले आकाश छोपेको दिन
म आफ्नै आँखा खोज्दै
छटपटाउदै
घुमिरहन्थे
तिम्रो यात्राको
सहभागी बन्न नसकेर
बिस्तारै
भित्र पस्न लागे
हराउँन लागे झै डर लाग्यो
ओठ सुक्दै आए
आवाज हरायो
एउटा श्राप परेको ढुंगो झै
एकै ठाउँमा मेरो ठेगाना लेखियो
जिन्दगी को
जताततैबाट डरलाग्दा आवाज़ आए
मन कम्पमान हुन लाग्यो
तिम्रो उपस्थिति को झझल्कोमा
रात्रि को अँध्यारोमा आफ्नु कलेजो छाम्दै
सोचेंँ
म जिउॅदैछु?
हो त,
धड़कन बाँकी छ शरीरमा
मर्नुको निम्ति जिँउदो हुनु पर्छ
प्रतिध्वनि आउँछ आफनै श्वास को भित्ता मा ठोकिएर
यादको सहारा मा
मृत्युको प्रतिक्षा गर्दै
व्यथाहरु पालन गर्ने जिउदो लाश हो एक्लो पन।
कुंज देबी उपाध्याय
शिवसागर।
आसाम , भारत।
