आँखा चिम्लिँदा पनि आँसु झर्दो रहेछ ।
विना बादल आखिर वर्षे झरी पर्दो रहेछ ।
हावा हुरी बतास कतै छैन मडारिन्छ मन,
अलौकिक चोटले पनि रजाईँ गर्दो रहेछ ।
भुमरीको चक्र झैं आएपछि बयली खेल्दै,
समयको बज्रपात फेरि आफै टर्दो रहेछ ।
प्राकृतिक नियम भएपछि त पालना गरौँ,
सधैं पुस्तौं पुस्ता जसै आफै सर्दो रहेछ ।
तछाड मछाड गर्दै कोल्टे फेरेपछि आज,
आफ्नै मन मुटु समेत आफै भर्दो रहेछ ।
✍️सविता के.सी.
काठमाडौ
तितोपाटी- केन्द्रीय चलचित्र जाँच समितिको अङ्ग्रेजी नाम परिवर्तन भएको छ । यसअघि अंग्रेजीमा ‘सेन्ट्रल बोर्ड अफ फिल्म सेन्सर’ लेखिँदै आएकोमा…
तितोपाटी- भारतका प्रधानन्यायाधीश सूर्यकान्तले दिएको ‘कक्रोच’ (साङ्लो) सम्बन्धी अभिव्यक्तिपछि सामाजिक सञ्जालमा एउटा नयाँ बहस सुरु भएको छ। यस अभिव्यक्तिको विरोधमा…
तितोपाटी- नेकपा एमालेले व्यवसायी मीनबहादुर गुरूङले अनुदानमा बनाइिदने कार्यालय भवन नलिने भएको छ । जग्गा दानसहित भवन दिने गुरुङको प्रस्तावलाई…
