आँखा चिम्लिँदा पनि आँसु झर्दो रहेछ ।
विना बादल आखिर वर्षे झरी पर्दो रहेछ ।
हावा हुरी बतास कतै छैन मडारिन्छ मन,
अलौकिक चोटले पनि रजाईँ गर्दो रहेछ ।
भुमरीको चक्र झैं आएपछि बयली खेल्दै,
समयको बज्रपात फेरि आफै टर्दो रहेछ ।
प्राकृतिक नियम भएपछि त पालना गरौँ,
सधैं पुस्तौं पुस्ता जसै आफै सर्दो रहेछ ।
तछाड मछाड गर्दै कोल्टे फेरेपछि आज,
आफ्नै मन मुटु समेत आफै भर्दो रहेछ ।
✍️सविता के.सी.
काठमाडौ
तस्बिरमा राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीका सभापति रवि लामिछानेले आफ्ना नेता तथा कार्यकर्तालाई दिएको भनिएको चेतावनी सामान्य राजनीतिक अभिव्यक्ति होइन। यसभित्र जनताको…
खाडी क्षेत्रका प्रमुख विमानस्थलहरू इरानी क्षेप्यास्त्र तथा ड्रोन आक्रमणको सम्भावित निशानामा पर्न थालेपछि क्षेत्रीय हवाई सुरक्षा र अन्तर्राष्ट्रिय उड्डयनको भविष्यबारे…
काठमाडौं, २० कात्तिक २०८३ / विद्यालय शिक्षाको एकीकृत शैक्षिक व्यवस्थापन सूचना प्रणाली (ई–एमआईएस) मा दुई लाखभन्दा बढी विद्यार्थीका विवरण दोहोरिएको…
