कविताः हरिको सिको – छन्द: शिखरिणी -हरि शर्मा (सुवेदी) ‘गलकोटे कवि’

रसै रुद्रैश्छिन्ना, यमनसभलाग: शिखरिणी ।🌷🙏🌺

म खाऊँ मैँ लाऊँ सुखसयल वा मोज म गरूँ
म बाँचूँ मैँ नाचूँ अरु सब मरुन दूर्वलहरू
भनी दाह्रा घस्ने अबुझ शठ देखी छक परी
चिता खित्का छोडी अभयसित हाँस्यो मरिमरी ।।🌷🙏🌺
कवि शिरोमणी लेखनाथ पौड्याल(तरुण)

अल्प विद्या भयंकरी- अधुरो ज्ञानले दु:ख सिबाय केही मिल्दैन ।
A little knowledge is a dangerous thing- English proverb

सबै मान्छ्न् जाती असल गतिलो संगत भए
सिको आँखा चिम्ली मनुज मनुवा गर्दछ हरे
विदेशी माटोमा प्रचुर फल त्यो फल्दछ भनी
स्वदेशी माटोमा छलफल बिना सार्दछ पनि ।१।🌷🙏🌺

पटक्कै फुल्दैनन् अभिनय बिरुवा प्रकृतिसँगै
नमिल्दा माटो यो अलमल पर्‍यो संस्कृति यतै
असाध्यै गर्दैछौँ अपिल विनती मानव यहाँ
बिदेशी हावाको सिरसिर चिसो बढ्दछ किन? ।१।🌷🙏🌺

बसौँला नेपाली अलमल बिना लोकल बनी
हिमाली गोर्खाली तपतप पसिना झार्दछ यहीँ
पहाडी जान्दैनन् छलबल कतै नक्कल कुनै
समाती बस्नेछ्न् अलमल बिना संस्कृति सबै ।१।🌷🙏🌺

कसैले डाक्दैछ्न् हरहर व्यथा शंकर यहाँ
कसैले बोल्दैछ्न् हरिजन सबै पागल यहाँ
नजान्ने मान्छेको नजर हरिको नक्कल हरि
बुझेको ज्ञानीको हरि छ मनमा चिन्दछ हरि ।१।🌷🙏🌺

समातौँ छुस्क्याहा झटपट गरी राकसहरू
चिनौँ है पापात्मा गलत नकली दानवहरू
लखेट्दा राम्रो हो असुर कपटी मानवहरू
बनौँला गोर्खाली असल गतिला चालकहरू ।१।🌷🙏🌺

धन्यवाद।
हरि शर्मा (सुवेदी)-गलकोटे कवि
मिशिगन अमेरिका ।🌷🙏🌺