प्रकृतिको मनमोहक दृश्यसँगै
अनुकूल वातावरणलाई पछ्याउदै,
बयान गरिरहन्छ मेरो कलम
सिर्जनात्मक कार्यमा समर्पित हुँदै यसरी-
ए प्रकृति !
आफैमा सुसज्जित
अनेक लता, लहरा, खोला, खहरे
सुन्दर बोट- वनस्पति,
चट्टानमा फूल फुलाउने
तिम्रो अद्भुत शक्ति पछ्याउँदै,
उजाड मरुभूमिमा रमाउने
बानी परेको छ मलाई ।
सम्झिन्छु,
वसन्त ऋतुको आगमन,
पल्लवी हरियो मुना,
वनकुञ्ज गुन्जिरहने
कोइलीको मधुर धुन,
वनपाखामा नाचिरहने मयुर
यिनै शक्तिले त मेरो कलम
चलिरहन्छ सधैँ सधैँ ।
तर आजकल यो मनोरम साथको
अभाव महसुस गरिरहेको छ
मेरो कलमले,
प्रश्न गरिरहन्छ-
दशैँको आगमन सम्झाउने
ती मालचरीहरू कहाँ गए?
वर्षा भित्राउने
ती झ्याउँकिरीहरू कता गए?
अनि
सुधापान गराउने प्रकृति जननीको छातीमा,
गोलाबारुद किन वर्षिए ?
किन लुटिएकी छन् प्रकृति,
आफ्नै सन्ततिबाट दिनहुँ ?
मौन छिन जननी,
हो, प्रकृति आफ्नै अनुशासनमा छिन् ।
बिहानको झुल्के घाम,
रात्रीको जुन, नदी र हावा
आफ्नै गतिमा बहेकै छन् ।
सित्तैमा सेवा प्रवाह
गरिरहेकै छिन् प्रकृति ।
यिनैको आड लिएर
प्रकृतिले दान गरेको भेटीलाई
मूल्य तोकी,
बेचिरहेका छन् दलालहरू
मोटाइरहेका छन् स्वार्थीहरू
आफ्नो इज्जत र प्रतिष्ठालाई
तिलाञ्जली दिइरहेका छन् ।
त्यसैले त
कलम स्तब्ध छ आजकल मेरो ।
कसरी सहनु खोइ ?
सेतै हुस्सुले ढाकिएको,
विधवा प्रकृतिको आँखाबाट
तप्प तप्प आँसुका थोपाहरू
खसिरहेका छन् शीत बनी ।
फेरि पनि कलम सान्त्वना दिँदै भन्छ-
प्रकृति हाम्रो प्राण हो
उसलाई जीवन्त राख्नु हाम्रो कर्तव्य हो ।
त्यसैले प्रिय प्रकृति !
म तिमीलाई औधी प्रेम गर्छु ।
जबसम्म लुटिएका तिम्रा
खुशीहरु फिर्ता हुँदैनन्,
तबसम्म मेरो कलम
चलिरहने छ, चलिरहने छ ।।
शोभा कडरिया कोइराला
पाल्पा
